Ik ben bedrijfskundig opgeleid, begon bij de overheid en stapte daarna over naar het zelfstandig ondernemerschap. Mijn werk speelt zich af in de veelal masculiene wereld van de veiligheidsregio — waarin ik mij richt op de menskant.
Een paar wendingen in mijn tijdlijn die me hebben gebracht waar ik nu sta. Klik op een punt voor het verhaal.
Opgegroeid in een rustig dorp in Brabant. Familie, vriendinnen, school — een fijne, onbewuste rust waar ik veilig kon spelen, leren, ontwikkelen, zonder al te weten wat ik wilde. Een tijd waarin het leven me grotendeels overkwam zonder dat ik vragen stelde aan waar het naartoe ging.
Afgedaald in het studentenleven dwaalde ik rond — eerst de TU, daarna HTS Bedrijfskunde. Een paar omwegen waarin ik nog niet wist wat ik wilde, maar wel bezig was met uitvinden wat me niet paste: technische vakken, terwijl juist psychologie, sociologie en veranderkunde me intrigeerden. De bedrijfskunde-bagage gebruik ik nog elke dag: organogrammen lezen, mandaten in kaart brengen, processen ontwerpen. Het is de taal waarin ik mijn werk doe.
Tot mijn oog op een vacature viel: brandweerofficier worden op de brandweeracademie. Ik werd aangenomen en behaalde mijn diploma's tot hoofdbrandmeester. De praktijkoefeningen en stages waren leuk en spannend. Ik startte in Den Haag als jonge leidinggevende en leerde daar vooral samen te werken en te bouwen op ervaren collega's.
Ik leerde veel — ook dat het hele operationele werk als Officier en Commandant van Dienst mij niet pasten. Ik hield me liever bezig met de mensen tijdens de beleidsmatige veranderingstrajecten.
Een nieuwe weg richting het ministerie. Daar leerde ik snel dat ik geen beleidsmedewerker was — wél kreeg ik alle vertrouwen om uitdagende verandertrajecten te begeleiden. Samen met collega's baande ik me een weg door het woud van brandweer en rampenbestrijding.
Mijn ‘kindje’ werd de fusie van het landelijk management voor de brandweer met dat van politie. Een traject waar ik veel energie in heb gestopt en veel heb geleerd over leiderschap op topniveau — en in contact ben gekomen met burgemeesters.
Toen de toenmalige minister besloot om het management development brandweer weer van politie te splitsen en over te dragen aan het veld, was ik teleurgesteld. Dit lag zeer in mijn cirkel van betrokkenheid, maar helaas ver buiten mijn invloedssfeer. Ik raakte mijn doel en richting kwijt — en daar startte mijn pad van persoonlijke ontwikkeling met de vierjarige ITIP-opleiding tot coach.
Er zat niets anders op dan mijn schaduwkanten te erkennen. Ik nam ontslag samen met mijn collega Mayke Smit, en zo ontstond de voorloper van Veilig Veranderen — dubbel raak.
“Er zat niets anders op dan mijn schaduwkanten te erkennen. Zo pakte ik de regie terug — en gooide het over een andere boeg.”
Na drie jaar samen met Mayke — werkzaam als (team)coach binnen verschillende overheidsorganisaties — heb ik de stap gewaagd om geheel zelfstandig Veilig Veranderen te beginnen. Daarin vond ik mijn eigen weg: weer coachend leidinggeven aan forse verandertrajecten binnen de Veiligheidsregio, maar nu op interim-basis. Het past precies bij alles wat ik in mijn rugzak meedraag.
Het spoor dat ik sindsdien volg, en waarin ik mij dagdagelijks verder ontwikkel: in de wereld die me gevormd heeft, maar nu vanuit mijn eigen positie en met mijn eigen aanpak.
Ik werk zoals ik leef: telkens iets neerzetten, en dan bewust loslaten. Dat is geen filosofie achteraf — het is een patroon dat ik mij gedurende mijn leven heb eigen gemaakt.
“Het management development voor de brandweer moest ik overdragen aan het veld.”
Een programma waar ik jaren met hart en ziel aan had gewerkt, ging over in andere handen. Daarvan leerde ik dat goed afscheid nemen en betekenis geven aan een dergelijk ‘verlies’ ook nieuwe kansen schept.
“Ik loop daar, sinds bijna 20 jaar, weer in mijn brandweeruniform. Dat had ik nooit kunnen dromen.”
Terugkeren naar de wereld waar ik ooit was begonnen, voelde als een cirkel die rond was. Niet om opnieuw te beginnen — om dezelfde wereld nu met andere ogen te zien, en om datgene wat ik over mijn persoonlijk leiderschap geleerd had aan anderen te leren.
“Uiteindelijk faseer ik altijd uit, met de bedoeling dat het team het weer zelf kan.”
Bij elke interim-opdracht herhaalt het zich. Een team binnenstappen, bedding vinden, bouwen, en dan weer afscheid nemen. Niet ingezogen worden — dat is mijn werk en mijn discipline.
Het lijken twee uitersten — en dat zijn het ook. Maar het is precies in die spanning dat mijn werk zich afspeelt. Het ene kan niet zonder ook naar het andere te kijken. Warm, helder, soms confronterend.
Ik kan een organogram lezen als een schema en daarbinnen direct zien waar het knelt: een mandaat dat niet klopt, een rol die nergens staat, een functie die op twee plekken zit. En tegelijk zie ik in datzelfde overleg wie er ongemakkelijk schuift, wie te lang naar buiten kijkt, wie te snel instemt. De bovenstroom — de structuur. De onderstroom — wat onuitgesproken blijft. Ik werk altijd aan allebei. Zonder de een verandert er niets aan de ander.
— Wat opdrachtgevers later teruggeven, vat het mooi samen: spiegelend maar niet zwevend. Speels maar niet vrijblijvend. Ze laat je niet ontsnappen.
Mijn klanten zitten binnen de veiligheidsregio's, plus organisaties die zich herkennen in de passie voor een technisch vak en een familiecultuur. Ik werk graag waar het denken sterk is, en het voelen wat aandacht kan gebruiken.
Operationele teams — eerst doen, dan denken. Mijn rol: pauzeren en reflecteren. Stil leren staan voor mensen die altijd in actie zijn.
Beleidsmatige teams — eerst denken, dan doen. Mijn rol: aanjagen, vooruit laten kijken. Een schop onder de kont voor wie te lang plannen blijft maken.
Kerncentrales, technisch-rationele werelden, familiebedrijven — waar de menselijke kant vaak minder aandacht krijgt. Daar weet ik de weg.
Dit zijn de drie woorden die opdrachtgevers in feedback het meest teruggeven — zonder dat ik ze noem. Daarom noem ik ze nu wel. Het zijn de pijlers onder elke opdracht die ik aanneem.
Dat ik mensen serieus neem in wat ze kunnen — en dat ze mij kunnen vertrouwen op wat ik zeg en doe. Zonder dat begint er niets.
Persoonlijke verbinding maken — tussen mensen onderling, tussen bovenstroom en onderstroom, tussen wat er was en wat komt.
Een veilige setting waarin mensen zich durven uitspreken. Veilig Veranderen begint — letterlijk — bij veilig. Pas dan komt verandering.
Drie dingen waar ik geen specialist in ben — en waar ik je liever direct doorverwijs dan met verkeerde verwachting laat starten.
Wil je weten of we elkaar passen.
Een korte kennismaking. Daarna weet je of mijn manier van werken past bij wat er bij jou speelt.
